Show/Close
360
AIGLH
ANTHEA
APODRASH
ARODO
BALLOS
BOREADES
DOUGH
JASON
KAFENES
LAGHNI
LEC
LOOCOOMADES
MAISTRALI
MARAGOS
METAXY-MAS
MIXALIS
NOSTOS
TINOS GK 2017
DIVE CENTER
ELIA
LEVANTA
TUTTI BLU
Asteras - Radio Taxi
Aithrio
Fyki
Σάββατο, 25 Ιουλίου 2015 03:37

Η Ποίηση της Πέτρας

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(3 ψήφοι)
Στη άκρη εκεί, μακριά, στο τέρμα της διαδρομής, συναντάμε τα χωριά Μαρλά, Μαμάδο, Κατω Μαρλά & Ισμαήλ που μαζί τους παραλιακούς οικισμούς Μαλί & Κουμελά, απαρτίζουν τα Έσχατα της Οξωμεριάς. Τα μέρη μας είναι σίγουρα συναρπαστικά. Τα περιβάλλουν τα αρχέγονα θαύματα της φύσης. Λι­γο­στές οι πη­γές μας και οι στέρ­νες μας μι­σο­ά­δειες. Tο χώμα λίγο, λίγα αγρέλια στις λαγκαδιές, γερμένα από την μανία του βοριά. Όμως οι πέτρες πολλές, ένας άσπρος βράχος που περιβάλλεται από τη μυροβόλα θάλασσα. Η πέτρα, η βροχή, ο αγέρας, ο ζωοδότης ήλιος, όλα τούτα τα στοιχεία της φύσης καθόρισαν τον χαρακτήρα μας, τον διαμόρφωσαν, επηρέασαν το κοινωνικό μας  περιβάλλον. Kαθόρισαν το μέλλον μας, ιχνογράφησαν  το μικρό μας ταξίδι πάνω  σ΄αυτό τον μέγιστο  τόπο. Το παι­χνί­δι των στοι­χειών της φύσης με την πέ­τρα, το τα­ξί­δι του με­γά­λου ά­στρου της ημέ­ρας στον ου­ρα­νό δη­μιουρ­γούν κά­θε στιγ­μή, κά­θε δευ­τε­ρό­λε­πτο κι έ­να πί­νακα ζω­γρα­φι­κής.


Η διαύ­γεια της α­τμό­σφαι­ρας, το α­έ­να­ο παι­χνί­δι της σκιάς με το φως, ο α­γέ­ρας και η βρο­χή δί­νουν στο φυ­σι­κό πε­ρί­γυ­ρο μια πλα­στι­κή διά­θε­ση, η ο­ποί­α, μοι­ραί­α, ε­πη­ρεά­ζει τον άν­θρω­πο. Α­πό την άλ­λη η πε­ρίσσεια του λί­θου τον στρέ­ψει στην α­να­ζή­τηση της ε­πι­βί­ω­σης μέ­σα α­πό την καλ­λιέρ­γεια της δε­ξιο­τε­χνί­ας. Το φως πα­ντρεύ­τη­κε την πέ­τρα με πα­ρά­νυ­φους τον ά­νε­μο και τον υετό, της έ­δω­σε αι­σθη­τι­κή διά­στα­ση και την έ­στει­λε τα­ξι­διώ­τη στο αιώ­νιο βα­σί­λειο της ο­μορ­φιάς. Σ’ αυτήν τη συ­ναρ­πα­στι­κή πο­ρεί­α υ­πήρ­ξαν για αιώ­νες συ­ντα­ξι­διώ­τες οι άν­θρω­ποι της Ο­ξω­με­ριάς της Τήνου, ε­νός τό­που ξε­χω­ρι­στού α­πό το υ­πό­λοι­πο νη­σί.


Τα έντονα  στοιχεία της πέτρας και του μάρμαρου δημιουργούν ένα αιχμηρό τοπίο, μια «ποίηση της πέτρας» που ξανοίγεται σε άγνωστα μονοπάτια της αιωνιότητα μέσα από την καλλιτεχνική έκφραση της παρούσης γενιάς και των προγόνων μας. Είναι η ποίηση της «πετραίας γης» της Τήνου που την αποτελούν η ταπεινή ξερολιθιά, οι πεζούλες, οι «φαράσες» που κοσμούν απέραντα διάσπαρτα χιλιόμετρα λιθοδομών,  μέχρι το πιο φιλόδοξο  τεχνούργημα του πλάστη.  

Ε­δώ εί­χαν το ξε­χω­ρι­στό προ­νό­μιο γε­νιές και γε­νιές αν­θρώ­πων να τεί­νουν τις πα­λά­μες τους να χα­ϊ­δέ­ψουν στορ­γι­κά τις πέ­τρες την ώ­ρα που το ε­σπε­ρι­νό φως τους έ­δι­νε παλ­μό, ζω­ή, τις έ­κα­νε τα τρα­γου­δούν το δι­κό τους σό­λο - σε­κόντο με τον α­γέ­ρα της θά­λασ­σας του Αι­γέ­α.

Σε κά­ποια α­πό ί­χνη τους σ’ αυ­τή την α­νε­μό­δαρ­τη γη θα ε­πι­χει­ρή­σου­με να σας τα­ξι­δέ­ψου­με και σας παροτρύνουμε, με την πρώτη ευκαιρία, να εξερευνήσετε.

Ε­πι­λέ­ξα­με τα πιο ευαί­σθη­τα, τα τραύ­μα­τα που ά­φη­σε στις πέ­τρες ο μό­χθος των προ­γό­νων μας. Έ­νας μό­χθος που δεν ή­ταν μό­νο για το μερ­τι­κό της ζω­ής, αλ­λά για να ε­ξα­σφα­λί­σει σε άλ­λες πιο ευαί­σθη­τες ψυ­χές, στους καλ­λι­τέ­χνες, τη δυ­να­τό­τη­τα να α­νοι­χτούν πλη­σί­στιοι στο χρό­νο και να δώ­σουν φτε­ρά στις ι­δέ­ες και τις ε­μπνεύ­σεις τους.

Και τα­ξι­δεύ­ει δί­πλα μας η «Κοι­μω­μέ­νη», έ­χο­ντας λί­γο πί­σω της τον «Ξυ­λο­θραύ­στη» κι άλ­λες, πά­μπολ­λες ε­ξαί­σιες στιγ­μές της Ο­ξω­με­ρί­τι­κης ευαι­σθη­σίας και καλ­λιέρ­γειας.

Έ­τσι, εν­δει­κτι­κά σας συμβουλεύουμε  να ταξιδεύσετε  στις  λι­γο­στές στιγ­μές α­πό τη με­γά­λη πο­ρεί­α πά­νω στην πε­τραί­α γη της Ο­ξω­με­ριάς.  Ξε­κι­νώ­ντας απ’  τα ντα­μά­ρια της Πα­τέ­λας, της Κα­ρί­κας και τ’ Α­πο­κο­φτού, θα μεταβούμε στο βιο­τε­χνι­κό πάρ­κο της Βα­θής και απ’ ε­κεί, με έ­να άλ­μα στο χώ­ρο και στο χρό­νο, θα σας φέ­ρου­με ανατολικά, στο βα­θύ «Βα­θύ» της Τήνου, στη φά­μπρι­κα, ό­που κα­τα­λή­γουν οι βα­θύ­σκιω­τες λα­γκα­διές της Ζω­δε­μέ­νης και του Δρα­κό­λακ­κα. Στοί­χειω­σαν εκεί, μα­ζί με τα στοι­χειά του τό­που, το ερ­γο­στά­σιο, η φο­ντά­να και οι υ­ντα­γοί για να μας θυ­μί­ζουν τα ό­νει­ρα που α­κύ­ρω­σε η α­νά­γκη.

Στη συ­νέ­χεια, το υ­πό­λοι­πο μέ­ρος του φανταστικού  τα­ξι­διού μας θα εί­ναι α­φιε­ρω­μέ­νο στο πρά­σι­νο, στο Verde Antico, που α­πό τα ρωμα­ϊ­κά χρό­νια στή­ρι­ξε την αρ­χι­τε­κτο­νι­κή και τη δια­κό­σμη­ση σε ό­λο το δυ­τι­κό κό­σμο. Το συναντούμε α­πό τις ορ­θο­μαρ­μα­ρώ­σεις της Α­γί­ας Σο­φί­ας έ­ως τα αρ­χι­τε­κτο­νι­κά μέ­λη του Α­γί­ου Μάρ­κου της Βε­νε­τί­ας. Θα αρ­χί­σου­με α­πό το αρχαί­ο λα­το­μεί­ο της Τούρ­λας, βορειοδυ­τι­κά του Μα­μά­δου, πί­σω απ’ το Σταυ­ρό. Εί­ναι το μο­να­δι­κό πλέ­ον δείγ­μα αρ­χαί­ας ε­ξό­ρυ­ξης, οι άλ­λες πα­ρά­λιες λα­το­μεύ­σεις, που κα­τα­γρά­φο­νται στις αρ­χές του 19ου αιώ­να, έ­χουν ε­ξα­φανι­σθεί α­πό τις με­τα­γε­νέ­στε­ρες ερ­γα­σί­ες στον τό­πο. Α­ξί­ζει να δεί­τε τα ί­χνη του φάλ­κου στα μέ­τω­πα της ε­ξό­ρυ­ξης. Κύ­μα­τα σκιάς και φω­τός στο βρά­χο.

Και α­πό ε­κεί στα Χού­σλα, στις Γλί­στρες, στην Τρού­μπα, στους Α­χι­νούς και στον Κου­με­λά. Οι σκιε­ρές α­να­βαθ­μί­δες του με­τώ­που της Julia στους Α­χι­νούς θα θυ­μί­ζουν για πά­ντα τη μι­κρή θυ­γα­τέ­ρα του Ι­τα­λού διευ­θυ­ντή ερ­γα­σιών της Grecian Giuseppe Salmacci στις αρχές του αιώνα που έφυγε.

Τα Χού­σλα, ό­μως, με τις δυο κά­πο­τε μπί­γες ή­σαν η α­παρ­χή της με­γά­λης εξο­ρυ­κτι­κής πε­ρι­πέ­τειας της Ο­ξω­με­ριάς. Πιο πά­νω, α­νά­με­σα Χού­σλα και Μα­χαίρα, το λα­το­μεί­ο του Κλε­άν­θη υ­πε­ρη­φα­νεύ­ε­ται α­κό­μη για τις κο­λό­νες του Α­γί­ου Διο­νύ­ση που βγή­καν απ’ τα σπλά­χνα του.

Και το τα­ξί­δι μας θα τε­λειώ­σει στην Κρο­κο­κύ­λα, την κορ­φή που ε­πι­σκο­πεί τον Κου­με­λά και το Στενό Τήνου και Άνδρου. Εκεί θα δείτε την  με­τα­πο­λε­μι­κή πε­ρι­πέ­τεια α­γω­νιώ­δους προ­σπά­θεια κάποιων  αν­θρώ­πων από το Μαρλά να ει­σα­γάγουν την και­νο­το­μί­α με μέ­σα τα­πει­νά. Σώ­ζο­νται στα βρά­χια τα ί­χνη της  πα­ρα­μί­νας, για να θυ­μί­ζουν στους αιώ­νες τα α­κραί­α ό­ρια της χει­ρο­να­ξί­ας.

 

Ε­δώ τε­λειώ­νει το ταξίδι μας  στη  «μάνα» πέτρα, στη «πολιούχο αγία» μας που πρέπει να τιμούμε και να της αποδίδουμε τον οφειλόμενο φόρο τιμής και τον διαρκή μας σεβασμό.

Ε­δώ το μάρ­μα­ρο και η πέτρα  ξα­να­βρίσκουν τους δρό­μους της καινοτομίας και μέσω αυτών εκφράζονται οι καλλιτεχνικές ανησυχίες και αναζητήσεις των Οξωμεριτών,  η πλα­στι­κή, η ζω­γρα­φι­κή, η μαρ­μαρο­γλυ­πτι­κή, και η ξυ­λο­γλυ­πτι­κή  βρίσκουν κά­ποιες απ’ τις κα­λύ­τε­ρες στιγ­μές τους.

Κα­λό σας ταξί­δι.

Μανώλης Αναργ. Σκαρής







 

 

 

Διαβάστηκε 630 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 25 Ιουλίου 2015 07:15